Panini

Over de Panini lunchroom op de Amstelveenseweg zijn op Iens gemengde commentaren te lezen. De werkelijkheid is mooier. Althans, in mijn geval. Want de volgens velen meestal gestresste Italiaanse eigenaar behandelt mij altijd met alle égards. Geen idee waar ik het aan verdiend heb, want zo vaak kom ik er niet. Misschien het gebrekkige Italiaans dat ik mij zo nu en dan weet te herinneren. In elk geval is een bezoekje altijd goed voor vertier. Vanmiddag begint het al bij het op slot zetten van de fiets. Een verliefd stel dartelt naar buiten. Ze zijn, zo maak ik op uit de wijze waarop ze afscheid nemen, wel getrouwd, maar niet met elkaar. Ik vermoed dat ze nu ieder voor zich naar hun eigen gezin gaan om de kerstdagen door te brengen. "Niet of nooit geweest", zongen de Acda's jaren geleden al.
Binnen is het rustig. Ik hang mijn jas over de stoel, maar dat is niet de bedoeling, deze wordt onmiddellijk naar een daarvoor bestemd haakje verplaatst. Alfredo neemt de tijd om de bestelling op te nemen en leunt amicaal op mijn schouder. Het mag dit keer in tweeën. Eerst iets drinken, dan pas de broodjes. We hebben geluk, want is al bijna half 3, en dan gooit Alfredo de tent meestal dicht. Zo ook vandaag. Als wij net aan het broodje zijn begonnen, wil een meisje bij het raam "nog een keer hetzelfde". Alfredo is er niet van gediend. Onmiddellijk klapt hij het bordje "gesloten" voor de deur en worden de lampjes van de kerstverlichting bij het raam uitgedraaid. Maar voor mij alle tijd. Hij komt nog even informeren of alles "buono" was. Even later bij het afrekenen krijg ik zelfs - op z'n Italiaans - een stevige hand.
"Buon Natale. A la prossima!"
Je hoeft niet naar La Bella Italia om je soms een klein beetje mediterraan te voelen.

Digitale wonderwereld (2)

Ruim een jaar geleden kocht ik een iPod. Zo ongeveer het mooiste dat een mens digitaal kan overkomen. Verder bezoek ik uiteraard regelmatig de website van Apple om me te verlustigen aan al het moois dat daar te koop is. De nieuwste iMac heb ik een aantal keer bijna besteld. Heeft natuurlijk weinig zin - en ik doe het dus ook niet - omdat we medio volgend jaar op reis gaan. Met de iBook redden we het voorlopig prima.
Maar goed.
Tussen de goedbedoelde of commercieel handige kerstwensen zit deze week een mail van Apple. Onder de welluidende titel "De perfecte combinatie" wordt mij aangeraden een iMac aan te schaffen. Handig in combinatie met de iPod, aldus Apple.
"Goh, wat attent van ze", bedenk ik aanvankelijk in al mijn onschuld.
Maar zo onschuldig is het natuurlijk niet. Apple weet precies wanneer ik de website bezoek, welke pagina's ik precies bekijk, hoe lang ik dat doe, of ik de aan mij gezonden mail open of niet, enzovoorts. Als je er goed over nadenkt, is dat best eng. Zeker in de wetenschap dat vanaf 1 januari a.s. de Wet Vorderen Gegevens in werking treedt. Vanaf die datum kan alle informatie die ergens wordt opgeslagen, door Justitie worden opgeëist. Bijvoorbeeld informatie over TV programma's die via internet worden uitgezonden. IPTV stelt providers namelijk in staat om precies bij te houden wie naar welke programma's kijkt en hoe lang. Handig om de reclameblokken daarop af te stemmen, maar ook handig voor justitie, die deze gegevens straks mag opvragen.
En of het allemaal nog niet genoeg is, heeft het Europees Parlement onlangs ingestemd met het principe van de bewaarplicht: providers worden straks ook verplicht een schat aan gegevens over hun klanten gedurende lange tijd te bewaren. Gegevens die over het algemeen nu nog niet bewaard worden.
Tijdens de donkere dagen voor kerst doen we graag vroeg de gordijnen dicht. Maar dat kan alleen nog analoog, in de digitale wonderwereld kijken overheid en adverteerders graag mee. Een sombere gedachte, zelfs als je niets te verbergen hebt.

Uit eten

In Amsterdam stikt het van de leuke tentjes om iets te eten of te drinken. Keuze genoeg. Maar als je tijdens het zaterdagse boodschappenrondje even snel iets wilt drinken zonder daarbij grote omwegen te maken, zijn de keuzemogelijkheden wat beperkter. Tegenover de winkel met Alessi spullen zit zo'n zaak. Je kunt er vietnamese loempia's krijgen, maar de twee keer dat we die bestelden, was het vet niet opgewarmd en konden we niets te eten krijgen. Als de keuken wel warme etenswaren serveert, werkt de afzuiging meestal niet zo goed, met als gevolg van die vetwalmen. Zoiets dus.
Onlangs streken we er neer voor een wijntje. Het was zaterdagmiddag, rond een uur of 5. De zaak was bijna leeg, en dat is lekker als je even ongestoord wat wilt drinken. Bij het raam zat een gezin. Vader, moeder en een zoon van puberleeftijd. Het joch staarde verveeld voor zich uit en nam geen deel aan de discussie die zijn ouders voerden. Het ging over wat ze zouden bestellen. Vader was niet tevreden over het gebodene en liet dat duidelijk merken. Wij waren later binnengekomen, maar tegen de tijd dat de eigenaar onze wijn op tafel zette, was er bij de buren nog geen keuze gemaakt. Korte tijd later stond de vader op.
"Ik ga naar de wc, bestel jij maar wat."
De moeder slaakte een diepe zucht.
"Hè Jan, nou zijn we een keer gezellig uit eten met zijn 3-en, weet jij het weer te verpesten."

Hongerwinter

Zodra je dezer dagen een winkel binnenstapt dan voel je het meteen. Er hangt iets in de lucht. Het begint al een paar weken voor de kerstdagen. De mensen worden zenuwachtig. Als je goed oplet, dan zie je de verschillen. Er zijn net iets meer vakkenvullers dan anders, het winkelpersoneel doet druk, bezoekers praten harder, lopen gestresst heen en weer en botsen tegen je op, omdat ze alleen maar aandacht voor het boodschappenlijstje hebben en net iets te hard de bocht om willen. Ze zijn allemaal in paniek. Gelukkig wordt iedereen in de gelegenheid gesteld om vooral in paniek te blijven. Want de laatste week voor kerst zijn de winkels ook elke avond open. Terecht natuurlijk. Want stel je voor dat tijdens de kerstdagen de ijskast niet tot de nok toe gevuld is. De hongerwinter van 2005 zou genadeloos toeslaan.

Dure grap

Een vrouw uit Chigaco moet van een federaal beroepshof een boete van 22.500 dollar betalen, omdat ze 30 nummers via het programma Kazaa op internet beschikbaar had gesteld. Haar verweer dat ze de nummers alleen maar had gedownload om te bepalen welke cd's ze wilde kopen, werd verworpen. Overigens bezat het gezin rond de 250 cd's. Kennelijk waren ze financieel niet in staat zich behoorlijk te laten bijstaan door een advocaat. Dan had de disproportionaliteit van deze maatregel wellicht beter voor het voetlicht gebracht kunnen worden. Alhoewel, met die Amerikanen weet je het natuurlijk maar nooit. Een bedrag van 750 dollar per nummer vindt de rechter daar kennelijk normaal. Als uitgever zou ik het wel weten. Dan ben je natuurlijk gek om nog een cd met 15 nummers aan te bieden voor slechts 20 euro. Dat is een koopje.

Hip

Om er bij te horen, moet je tegenwoordig een beetje hip gekleed gaan. Strak is het motto. Met van die nep voetbalschoenen eronder, en natuurlijk zo’n vestje over het al even strakke shirt. Een tijdje geleden besloot ik dat ik beslist ook zo’n outfit nodig had. Vol goede moed begaf ik mij dan ook op een regenachtige zaterdagmiddag naar een zaak waar je dergelijke kleding kunt kopen. Bij binnenkomst was het wat donker, maar aan de muziek te horen, zat ik goed. De verkoper monsterde mij met een geamuseerde blik. Een beginner, zag je hem denken. Met geroutineerde handigheid kreeg ik het ene na het andere outfitje aangereikt in het kleedhokje. Behalve mijn ondergoed, moest alles zo ongeveer wel worden vervangen. Maar gelukkig valt er nog wel wat te kiezen. Je hebt hip en hip. Fel groen dus niet, maar zwart leek me wel ok. Twee soorten vestjes, van die super coole schoenen uiteraard, en ook nog maar een nieuwe spijkerbroek met flitsende snit. Een uur later en vele euros lichter verliet ik tevreden het pand.

Enkele dagen later was de tijd gekomen om de nieuwe outfit op de zaak te showen. Je mag elke dag aantrekken wat je wilt, maar de vrijdag leek mij een goed moment. Zo vlak voor het weekend is iedereen toch wat meer vergevingsgezind dan op de maandag, zal ik maar zeggen. De schoenen liepen verrassend lekker, maar de broek leek me toch wel wat aan de strakke kant. Niet zeuren, wie mooi wil zijn, moet pijn lijden, zo had ik altijd begrepen uit de bladen die vrouwen daarvoor lezen. Dus hup, buik in.
Een vrouwelijke collega keek me lichtelijk verwonderd aan bij binnenkomst.
“Zo, wat ben jij hip!”, had ik als opening verwacht.
Het liep anders.
"Zeg, jij was toch flink aan het hardlopen de laatste tijd?"
Dat was helemaal waar, maar sommige dingen gaan nou eenmaal niet zo snel als je zou willen dat ze gaan.
"Enne, vestjes zijn alweer uit hoor," voegde ze er nog met een knipoog aan toe.

Imagine

Op een dag als deze realiseer ik me pas goed het begrip tijd. Het is 25 jaar geleden. Ik was een groot fan en 15 jaar oud. We zaten met het gezin voor de televisie. Het NOS journaal. John Lennon doodgeschoten. Ik huilde. Of wil ik me dat graag zo herinneren?

But listen to the colours of your dreams (Tomorrow never knows)

Bellen op de fiets

Bellen op de fiets wordt bestraft. Toch even schrikken, zo'n nieuwsbericht. Zou je geen belsignalen meer mogen geven aan domme toeristen die niet uitkijken bij het oversteken. Bij nadere lezing blijkt het echter om mobiel bellen op de fiets te gaan. Rondrijden in de auto of op de fiets en bellen tegelijk is gevaarlijk, aldus de Minister van V&W. Buiten het feit dat de bestuurder een hand tekort komt om richting aan te geven of te schakelen, dwaalt de aandacht van het rijden af naar het telefoongesprek.
Tsja, wat hiervan te zeggen.
Volgens mij moet men zich eens druk gaan maken om zaken die er werkelijk toe doen. Eerder deze week was er weer zo'n VVD blaaskaak op televisie om het blowverbod te verdedigen. Blowen stinkt, aldus de parlementariër. Dat is op zich waar, maar van de sigaren die Maxime Verhagen rookt, ga je evengoed over je nek. Of van sommige parfums. Zoals onlangs in de schouwburg, bij een prachtig toneelstuk met Pierre Bokma en Annet Malherbe in de hoofdrollen. Mijn plezier werd behoorlijk vergald doordat op de rij voor mij een zwaar geparfumeerde mevrouw zat, waardoor haar nabije omgeving de hele avond de adem moest inhouden. Daar kan ik me heftig over opwinden, maar het lijkt me toch niet iets waar je je als volksvertegenwoordiger druk over zou moeten maken. Want vieze parfum of een joint is feitelijk hetzelfde, qua overlast.
Maar goed, straks dus niet meer mobiel bellen op de fiets. Zouden we nog wel mogen sms-en? Of Podcasten? Of naar mooie vrouwen kijken? Daardoor dwaalt de aandacht tenslotte ook af van het fietsen op zich. Gelukkig heeft iemand intussen bedacht hoe je je I-Pod kunt opladen terwijl je fietst. Daar word ik dan weer een beetje blij van.

Klein Leed

Fietsen is niet altijd alles. Van de week zomaar een lekke band. Gelukkig zit vlakbij de zaak een fietshersteller, waar ook zo'n buitenpomp aanwezig is. Helaas blijkt die rond sluitingstijd al afgesloten. Dus, band oppompen kan niet meer, en ze willen de fiets ook niet meer aannemen voor reparatie.
"We gaan sluiten meneer."
Dan maar met de tram naar huis, want lopen is net even te ver. Bovendien regent het. Ik wandel naar het Koningsplein. Daar eenmaal aangekomen blijkt er een stremming te zijn. Er rijden geen trams door de Leidsestraat richting Zuid.
Het gaat steeds harder regenen.
Gelukkig is daar dan nog lijn 6, die vanaf het Leidseplein via de Overtoom gaat. Het is even doorbijten, lijn 6 rijdt maar eenmaal per half uur en stopt niet echt voor de deur, maar als ik er straks eenmaal in zit, is het ergste leed geleden.
Terwijl in de verte de tram nadert, realiseer ik mij dat mijn portemonnee nog op de zaak ligt.

Vuilnisbak

Design is een mooi iets, maar praktisch is anders. Neem nou onze design vuilnisbak. Staat mooi strak te wezen in de keuken, maar o wee als de vuilniszak moet worden vervangen en deze te vol is. Het is een hele worsteling, elke week weer, om de vuilniszak uit de stalen bak te krijgen. Gelukkig zijn we niet de enigen. Op Bieslog is een prachtig filmpje te zien over het leeghalen van een vergelijkbaar exemplaar (de onze is mooier, natuurlijk). Trouwens een aanrader, de vodcast van Wim de Bie. Een mooie soms dagelijkse vervanging voor het aloude Keek op de Week.

Tegelijkertijd

De politiek wordt beheerst door een nieuw stopwoord.
Tegelijkertijd.
"Het kabinet is voorstander van vrijheid van meningsuiting."
"Tegelijkertijd moeten we echter constateren..."
Het viel me al een tijdje op, maar het lijkt steeds erger te worden. Je hoort het zo'n beetje elke dag. Zo ongeveer iedereen rondom het Binnenhof is ermee besmet.
"Het kabinet is geschokt."
"Tegelijkertijd..."
Zeggen dat je het ergens mee eens bent, maar tegelijkertijd zeggen dat het eigenlijk heel anders ligt. Wat linksom lijkt te worden toegegeven, wordt rechtsom direct onderuit gehaald. Geen nieuwsbulletin of talkshow of de uitdrukking wordt gebruikt. Zojuist opnieuw, bij het NOS Journaal, door een Staatssecretaris.
Volgens mij heeft Minister Donner het bedacht. Tegelijkertijd zou het Harry Potter wel eens kunnen zijn geweest.
Hoe dan ook, ik ben er tegen. Tegelijkertijd.

Digitale wonderwereld

In 1989 typte ik mijn afstudeerscriptie nog op een gewone typemachine, terwijl de meeste andere studenten al aan het worstelen waren met WordPerfect 4.1. Digitaal was nog niet aan mij besteed. Toen ik een jaar later als kersverse stagiaire op een advocatenkantoor begon, eindigde de rondleiding bij de fax. Mij werd te verstaan gegeven dat die slechts in spoedgevallen mocht worden gebruikt. En dan nog kreeg je van dat vieze fax papier, dat gekopieerd moest worden om het te behouden. Iets later kwam de stand-alone pc, en liepen we met floppy discs door het pand om bestanden uit te kunnen wisselen.
En toen kwam het Internet. Het werd ineens allemaal steeds mooier. Nooit meer memo's in postvakjes, want er was e-mail. Het was nog maar het begin van een revolutie. Online winkelen, een vliegreis boeken, via Skype gratis bellen met je vrienden in binnen- en buitenland, muziek en films downloaden, je eigen uitgever zijn dankzij het weblog, noem het maar op. Alles via het Internet, en sinds enige tijd ook volledig draadloos. We worden daar nog dagelijks blij van.
En vandaag weer de nieuwste uitvinding: de Lamabox. Een digitale recorder waarmee tv programma's en films direct vanaf het Internet op een harde schijf kunnen worden gebrand. Met een klik op de afstandsbediening kan de tv-kijker de beelden downloaden naar een harde schijf van 40 of 200 gigabyte en desgewenst ook branden op een dvd. In hoeverre het auteursrechtelijk allemaal door de beugel kan, is nog even de vraag, maar ik zou zeggen: doe er je voordeel mee en word gelukkig!

Gedachte op zondag

Nederland is ontregeld. Door een beetje sneeuw op de weg, harde wind en veel regen. Alles loopt vast. Lange files. Treinen rijden niet meer. De stroom valt uit. Reporters staan bij nacht en ontij ergens in het donker live verslag te doen van al het leed. De hongerwinter van 2005 lijkt in aantocht.
Ik hou daar wel van. De elementen zijn ons nog steeds de baas als het erop aankomt. Maar dit was natuurlijk wel typisch Nederlands. Samen gezellig een kaartje leggen in de sporthal. Of wat vroeger onder de wol, vanwege de kou. Lekker knus. Je zag het aan Loretta bij het RTL nieuws. Ze had er maar wat graag bij gekropen. Ik vraag me af hoe het zou zijn als we hier eens een echte aardbeving zouden krijgen. Of een tsunami. Want we zijn hier natuurlijk helemaal niets gewend.

Nutteloze informatie

Je leest en ziet op een dag de meest uiteenlopende dingen. Op straat, op het internet, in kranten of tijdschriften, op televisie. Dat alles varieert van erg interessant tot volstrekt nutteloos. Al die dingen registreer je, maar het meeste wordt al gauw weer vergeten. Gelukkig maar. Want de meeste informatie die wij tot ons krijgen, dient geen enkel nut. Zoals het bericht vanmorgen dat de Nederlander per persoon gemiddeld 883 kilometer per jaar fietst. Daarmee gaan wij wereldwijd aan kop. We verslaan zelfs de Chinezen.
Fantastisch. Maar wat moeten wij met deze informatie?

Airco

In mijn auto, waar ik soms in rijd, zit een automatisch ventilatiesysteem. Met behulp van slimme techniek rekent het apparaat zelf uit of de lucht in de cabine is vervuild, of de blower extra moet blazen, enzovoorts. Sinds een maand of drie gebeurt er echter iets irritants: telkens ongeveer een minuut na het starten van de motor besluit het systeem in de allerhoogste stand te schakelen, en wordt warme lucht op hoge snelheid de cabine in geblazen. Meestal lukt het om met een snelle draai aan de airco knop de stand weer goed te krijgen, maar een enkele keer ben ik al halverwege de Ring A10 voordat het systeem eindelijk weer doet wat ik wil.

Vanmorgen maar eens even naar de garage gegaan om dit te laten onderzoeken. Ik moest er toch heen, want er brandde ook al een tijdje een lampje dat ik niet kon thuisbrengen. De meneer bij de balie had aandachtig naar mijn verhaal geluisterd en verzekerde me dat het allemaal in orde gemaakt zou worden. Ik kon erop wachten. Dat deed ik. Samen met een krant en een plastic beker garage-automaten koffie nestelde ik mij in de wachtruimte. Ik had zo het idee dat het wel even kon gaan duren. Ik had de koffie echter nog niet op en was nog steeds op de voorpagina van de krant, toen een monteur zich meldde.
"Bent u die meneer van de verwarming?"
Dat leek een bemoedigende opening, maar ergens voelde ik me er niet gerust op.
"Denkt u dit jaar nog met de auto naar Zwitserland te gaan?"
Deze wending in het gesprek had ik niet verwacht. Geen idee waar de man heen wilde, maar dat was een kwestie van afwachten.
"Uw autobaanvignet 2005 zit voor een van de sensoren van het automatisch systeem. Het denkt elke keer bij het starten vermoedelijk dat het buiten nogal mistig is..."
De meneer bij de balie keek mij geamuseerd aan. Laat ik maar niet meer vragen naar dat lampje, dacht ik nog, maar de monteur was me voor.
"U vraagt zich vast nog af over dat lampje.. nou, dat was gewoon de waarschuwing voor een kapot stadslicht, hebben we ook gelijk even voor u vervangen."